Zbigniew Janaszek

Urodził się 20 września 1913 roku w Brodnicy jako syn Janai Ireny z d. Barańskiej. Za namową ojczymа ppłk. Jana Kleina wstąpił do Korpusu Kadetów w Rawiczu. W 1933 roku rozpoczął zawodową służbę wojskową i naukę w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu.

Po ukończeniu otrzymał przydział do 26 Pułku Ułanów Wielkopolskich w Baranowiczach. We wrześniu 1939 roku był dowódcą 1 plutonu w 2. szwadronie 26 p.uł. Został ciężko ranny w walkach pod Garwolinem i dostał się do niewoli 15 września 1939 roku. Trafił do Stalagu IA Stablak w Królewcu, następnie do Oflagu XII A Hadamar, Oflagu II D Gross Born, Oflagu X B Sandbosteli, a na koniec do Oflagu X C Lubeka. W maju 1945 roku obóz wyzwolili Anglicy.

W roku 1945 został kierownikiem polskiego obozu Trawa w Lubece Schlutup, a następnie zastępcą komendanta stadniny ogierów w Bad-Orgenhausen i członkiem Misji Wojskowej w Berlinie. Latem 1947 roku wrócił do Polski. Był podejrzewany przez Wojewódzki Urząd Spraw Wewnętrznych w Szczecinie o współpracę z obcym wywiadem.

Początkowo pracował w Kwidzynie, a następnie został przeniesiony na stanowisko zastępcy kierownika Państwowego Stada Ogierów w Sierakowie. W 1950 roku został dyrektorem ds. hodowli koni w Nowielicach. Tam, w Ludowym Klubie Jeździeckim, organizował sekcję sportów konnych; był czołowym zawodnikiem i uczestniczył w imprezach regionalnych i krajowych.

Od 1958 roku pracował w Państwowym Stadzie Ogierów w Łobzie na stanowisku zastępcy dyrektora. W latach 1966–1979 był dyrektorem. Był pomysłodawcą nazwy klubu jeździeckiego Hubal. Był również prekursorem letnich obozów jeździeckich dla młodzieży studenckiej. Zapoczątkował rajdy konne szlakiem bojowym 1 Warszawskiej Dywizji Kawalerii. W dowód uznania dla jego działalności, jeden ze szlaków turystyki konnej nazwano jego imieniem.